Dié boorling van die Paarl se storie verweef gevoelvol hoe ’n gesin probeer sin maak van die dood van ’n seun in bendegeweld. Dit is geskryf in die taal van sy Paarl met geen pretensie of mooi woordjies nie. Hy stroop alles weg tot net die pyn en wanhoop van verlies oorbly. Stories oor bendegeweld is nie nuut nie. Om mense – in dié geval die ouers – sentraal te maak tot die storie, vertel hy dit op ’n manier wat ’n mens anders laat dink en voel oor hoe gemeenskappe geraak word.

Saartjie Botha, direkteur van die Woordfees, beskryf in haar voorwoord kortverhale as ’n “ou, onderskatte instrument” vir die dringendheid wat die daaglikse polsslag vir ’n skrywer is. In kortverhale, skryf sy, “is daar nie die luukse van stadige onthulling nie – die leser word vertrou om te voltooi wat die verhaal nie volledig kon sê nie”.

Gelukkig het Keith Oliver Lewis gesê wat hy moes – en dit het op die regte ore geval.