Tog is dit hoe prof. Delport se lewe eintlik verloop het. Hy vertel self dat hy baie bevoorreg was. Hy het alles gehad waarvoor hy kon wens en dit het betekenis aan sy lewe gegee. Maar juis hierin lê die tragiek. Nou, op sy hoë ouderdom, is daardie betekenis hom ontneem. Hy gebruik woorde soos “onherbergsaam”, “ontheem” en “troosteloos” as hy na sy lewe verwys en dit ruk jou aan die hart, want jy wonder of jou geliefdes dieselfde voel of gevoel het.

Naas dr. Lessing is daar ook twee ander versorgers, puik vertolk deur Ntombi Makhutshi en Miché van Wyk. Miché het die gehoor onverwags laat skater met haar effens verontwaardigde vertelling van een van die ou tannies wat die versorgers van diefstal beskuldig het – en dit oor ’n stuk beskuit wat verdwyn het sonder om ’n krummelspoor te laat. Ntombi Makhutshi het my hart gebreek toe sy vertel dat sy graag nagskof werk omdat die meeste pasiënte dan rustiger is. Dit het my herinner dat die nagte met hulle donkerte en nagmerries aanvanklik my pa se grootste kruis in die versorgingsoord was.

Jayden Dickson dra verskeie hoede. Soms is hy een van die versorgers en ander kere verteenwoordig hy weer ’n jong Herman. As ’n opgeleide danser beskik Jayden oor ’n heerlike speelsheid en soepelheid as hy die jong Herman vertolk. Hy is ’n spoguitvoerproduk van Lamta in Kampsbaai en het boonop ’n ma en ’n sus wat al diep spore in die musiekteaterbedryf getrap het. Dit is verblydend om te sien dat hy sy talente ook in die Afrikaanse teaterbedryf aanwend.

Saartjie verdien ’n klop op die skouer vir die treffende teks van ge-gebergtes. Dit is vol herkenbare, lewensgetroue situasies, genuanseerde karakters, elk met ’n outentieke stem hoewel hulle eintlik argetipes verteenwoordig, en ’n empatiese benadering tot ’n storielyn wat enduit boei hoewel die einde eintlik onvermydelik is. Sy het die vermoë om die verskillende weergawes van Afrikaans so lekker op die tong te laat lê en voeg daarmee saam net die regte skeut humor sodat die gehoor nadenkend eerder as morbied by die deur uitstap.