Die krag van die Groothond se uur en ’n half lange onderhoud met Sandra Prinsloo lê waarskynlik in die feit dat dié man met sy Magnum PI-snor en liefde vir potassium, régtig na sy gaste luister. Hy vra soms die belaglikste vrae onder die hele son, maar tussen vraag en antwoord lê begrip. Te veel rookie onderhoudvoerders rammel bloot hulle voorafopgestelde vrae af, maar nie Peach nie. En dis in hierdie tussenin-oomblikke wanneer die regte magic, en natuurlik die lagging, gebeur. Want lagging is part of the medisyne, glo Peach. Lag vat die power away van die goed waaroor jy eintlik wil huil.

Soos die Miss Julie-kontroversie met al die bomdreigemente, proteste en veroordelings van 1985: “Terugskouend was dit natuurlik nie lekker nie,” vertel Sandra, “maar selfs toe was dinge snaaks. Die honde het elke aand om my kar gesnuffel om te kyk of daar dalk ’n bom geplant is, en toe vra ek vir die poliesmanne wat maak die hond as daar wél ’n bom is? En hy antwoord: Die hond sit. Ek het so gelag, want ek meen, kan hy nie iets meer dramáties doen nie!” Peach: “Wat as die hond net kakmoeg was daai aand en hy gaan sit? Dan dink almal daar is ’n fokken bom!”

Van motorbomme na taalbomme vat hulle ook die heiligheid van Afrikaans en die taalpuriste aan, hulle praat oor die wanvoorstellings wat mense oor Sandra het en hoe dit voel om ouer te word. Oor die belang van humor staan hulle egter ’n rukkie stil: “Dis die mainstay; dis wat my vorentoe laat beweeg. Humor is my oorlewing. Selfs onder die ergste omstandighede.” Sandra vertel van die navorsingsonderhoud wat sy met ’n groottante gedoen het oor die Boereoorlogkampe – hoe hulle als verloor het en die verskrikkings wat hulle beleef het. “Maar terwyl sy dit vir my vertel, lag sy! Maar dis al hoe hulle oorleef het. Deur te lag vir die ellende.”