Daar is ’n gevoel van dringendheid in die dans wat uitgevoer word, en dit word beklemtoon deur die musiek wat daarvoor gekies is. Die sprekers maak strak oogkontak met lede van die gehoor in hulle spreekbeurte. As die eerste persoon begin praat, weet jy dat jou rol is om te luister en dat hulle iets het om te sê.

Een interessante waarneming is dat beweging ook gesien kan word as ’n vorm van weerstand, opstand en teestand. Suid-Afrikaners wéét van in rye staan om te stem, hulle weet van dans en stap in optogte, en in dié stuk is dit ook duidelik. Hier en daar is waaghalsige spronge en die verkenning van fisieke ruimte (so tussen een en twee meter bo die vloervlak van die verhoog). As ons ooit moet baklei vir iets waarin ons glo, hoop ek hulle kry die dansers om voor te stap. ’n Mens moet ook erkenning gee aan die vertroue wat jy tussen hierdie dansers ervaar met elke vryval, en die disipline wat dit moes neem om maande en maande te bestee om dit tot op dié vlak te kry.

Die choreografie en regie word deur Jordann Dunn behartig, ook een van die dansers in die groep. Die teks en dialoog is deur Bailey Snyman geskryf, met samewerking van die groepslede. Die gebruik van rekwisiete is in sekere opsigte bietjie direk en te voor die hand liggend, met die gebruik van die ou Suid-Afrikaanse vlag wat die verlede verteenwoordig en waarmee dan weggemaak word. In ’n sekere sin is die stuk se boodskap sterk genoeg om daarsonder klaar te kan kom sonder om betekenis te verloor. Andersins is die simboliek van die trein en die perron en die woestyn baie gepas.