Dié eenmanvertoning het vanjaar by die KKNK gedebuteer en by die Nasionale Kunstefees op Makhanda ’n Standard Bank Ovation-toekenning ontvang. Dit is ’n skerpsinnige vervlegting van die satiriese en die siniese in die alledaagse waarin ’n Grindr-ontmoeting vergelyk word met ’n “gestruktureerde tafelgebed”. In dieselfde asem vertel Markus van sy ma se tragiese afsterwe, maar selfs dié monoloog is besprinkel met krummels humor.

Vihann, wat ook die teks geskryf en die regie behartig het, meen die stuk is ’n soort “stream of consciousness – dit is nie narratief nie, dit is ’n gevoel, dit is indrukke van ’n karakter”.

Die dialoog tussen die karakters, wat almal deur hom vertolk word, kan maklik die gehoor disoriënteer, maar die funksionele gebruik van klanke stuur jou in die regte rigting – van die “zhoop” wat volg wanneer hy ’n stoute foto aan Domdaddy69 stuur, tot die “ktrggst ktrggst” van ’n lighter wat nie wil brand nie – álles help die realiteit skep waarin Markus hom bevind.

Die rou eerlikheid van die produksie laat ’n mens verwonderd. Ons het almal al na ’n persoon gekyk vir wie ons heimlik wou sê: “Jy’s ’n doos in jou hart en jy weet dit.” Maar ons het nog nie almal ’n verloofde op die spektrum gehad wat ’n vreemde obsessie met die geluid van wasmasjiene het nie. Dit is dié soort spel tussen verskillende situasies, humor en gevoelens wat die produksie so boeiend maak.