As teenpole is Lotz en Minnaar goed gekies vir hul rolle: Lotz as die behoudende en soms brutaal seksistiese Simon, konserwatief maar met dieper strome, en Minnaar as Daniël, die soeker, weldeurleef en gelate oor die lewe. Erasmus en Drummond het moeiliker werk. Nóg Liani, nóg Santa is in enige opsig moderne, bevryde vroue, maar tog is daar ’n mate van simpatie met hul karakters wat op verskillende maniere aan die verlede vasklou en nie volle seggenskap in hul lewensverloop het nie. Sasha is die enigste karakter wat werklik eietyds voorkom, uiteindelik in beheer van haar lot. Ferguson vertolk haar met ’n goeie kombinasie van relatiewe jeug en waardigheid.

Dus, dit is ’n gesoute akteurskorps en hulle beheer die spelruimte goed. Dit is miskien ’n klein dingetjie om te noem, maar dit was lekker om akteurs te hê wat die ouditorium vol projekteer, sonder versterking. Die stelinkleding het gevoel soos ’n kombinasie van Boerebarok en Biggie Best-katalogus, met heiningdraad in die agtergrond – goed vir karakterisering en ’n feesverhoog, sonder om laaste-leksel voor te kom.

Die teks self is bedrewe genoeg aanmekaargesit: Die oorwegend suiwer Afrikaans vloei lekker, suiwer genoeg vir ’n ouskoolse tekstuur wat simbolies is van die portuur wat hier ter sprake is, maar nie so suiwer dat die dialoog té onwaarskynlik klink nie. Daarby behoort die verloop van meer humoristiese aanvang na ernstiger sake kattekruid te wees vir feesgehore.

Dit is tot Opperman se krediet dat hy nie preek nie, maar sy karakters toelaat om hul sê te sê. ’n Mens wil-wil jouself egter afvra of die hedendaagse Afrikaner ’n kultuurgroep is… of ’n diagnose. Skanse bied nie nuwe insigte nie. Hoewel sommige sal aanklank vind by die aanraking van dieper vraagstukke en wat veronderstel is om ’n navrante klimaks te wees, sal ander – selfs al is hulle veels te oud om sulke goed te uiter – soek na ’n goeie Afrikaanse manier om te sê: “OK, Boomer.”