Hygend hert. Daar sit die drie: Schalk Joubert op baskitaar, Ramon Alexander op die klawers en Annemie Nel op die tromme. Vroom van gesig, die ligte op hulle wat wil-wil lyk soos stralekranse. Maar die klank wat hulle deur ’n mens se are laat bruis, word gevolg deur gedagtes wat jou dankbaar maak die Daisy Jones Bar se beligting is laag en niemand kan jou sien bloos nie. Dit help ook om jou weg te voer na plekke waar tyd net in ritme gemeet word.

As die dromme daar is word ’n musikale reis langs die Kaapse paaie waarlangs jazz beweeg, en hoe dit gevorm, geskawe en geliefkoos word deur die hande van elkeen met wie dit in aanraking kom.

Dis Saterdagmiddag. Die son sit nog hoog, maar binne die venue raak dit soel as die ligte afgaan. Die drie op die verhoog speel nog nie eens nie; hulle stem nog die instrumente, toe begin die voete in die gehoor al tap-tap, die koppe wieg-wieg.

Schalk begin praat oor kultuur, hoe dit jazz help vorm en hoe kultuur verder skawe. Hy het destyds begin met formele lesse om die baskitaar te leer speel, tot iemand daar vir hom gesê het die enigste manier om werklik te leer is om te luister en saam met die ervare manne te speel. Dit bring hom toe in kontak met jazzlegendes soos die broers Alvin en Errol Dyers, en toe is daar nie meer omdraaikans nie.

Vir Ramon het ’n draaipunt gekom toe hy saam met die legende Robbie Jansen opgetree het. “Ná die tyd berispe hy my toe en sê: ‘Jy speel Amerikaanse jazz, hoekom speel jy nie Kaapse jazz nie?’”

Alles wat hulle langs die pad opgetel het, kom toe Saterdag in vragte vol uit.