Enige verwerking behels om die bronteks tot ’n mate te martel totdat dit bely. Die probleem is dat met genoegsame marteling die teks enigiets sal bely. ’n Mens het die idee gekry dat dít ongelukkig die geval is met I Lord Hamlet. Dit is nie dat die konsep glad nie werk nie: Hamlet se ontwykings en getalm, die dualiteite in sy aksies en gedagtes, die algemene sin van vervreemding en ontheming… dié alles is ’n goeie fondament vir dít wat Daniels wil ondersoek in ’n soort psigodrama oor die historiese en hedendaagse marginalisering van die bruin gemeenskap.

Die fragmentariese aard van die aanbieding sit egter dwars hiermee. In sy huidige vorm het dit gevaarlik baie soos “hoogtepunte uit Hamlet” gevoel, sonder die narratiewe ontwikkeling wat nodig is om simpatie en ware begrip te bewerkstellig vir wat Daniels probeer sê. Dit is ironies om so te dink, maar ’n mens het dit ervaar asof dié Hamlet-karakterisering intensie gekort het. Die stuk het aansienlik langer geloop as wat geadverteer is, en dit is nooit ’n goeie teken as die gehoor in hulle stoele begin rondskuif nie.

Die “verhoogbesigheid” het ook nie altyd sin gemaak nie: Waarom bak Hamlet ’n eier, en beteken die krabbels op die transparante enigiets? Versinnebeeld dit sy stryd en identiteitskrisis? Hoewel daar geïnspireerde elemente in die stelontwerp en rekwisiete was – byvoorbeeld lig deur water geprojekteer wanneer Ophelia se dood ter sprake is – het die geheelbeeld ietwat ondeurdag voorgekom.